Afgelopen zaterdag heeft Curaçao afscheid genomen van een groot kind van het eiland, dat door God werd geroepen om zijn plaats in het Hemelse Koninkrijk in te nemen. Met het heengaan van Henky Stomp heeft Curaçao niet zomaar iemand verloren, maar een bijzondere mens, een man die zich met hart en ziel heeft ingezet voor zijn gemeenschap en die in alles wat hij deed uitblonk.
Geschreven door Anthony Haile
Henky Stomp was een zeer bekende en gerespecteerde persoonlijkheid binnen de Curaçaose samenleving. Hij stond altijd klaar om te helpen en keek nooit naar problemen als obstakels, maar als uitdagingen die opgelost moesten worden. Die houding maakte hem tot een voorbeeld voor velen.
Het Rode Kruis was de organisatie die het meest aan zijn hart lag. Met volledige toewijding zette hij zich in, altijd bereid om bij te springen wanneer dat nodig was. Zelfs nadat het gebouw van het Rode Kruis in Suffisant enkele jaren geleden door brand werd verwoest, heeft Henky hemel en aarde bewogen om ervoor te zorgen dat de organisatie een nieuw onderkomen kreeg. Het moet hem diep hebben voldaan dat zijn inspanningen vruchten hebben afgeworpen en dat het Rode Kruis onlangs zijn nieuwe gebouw kon openen.
Ook op sportgebied heeft Henky zijn sporen verdiend, met name in het volleybal bij Sithoc. Daar onderscheidde hij zich als speler, bestuurder én scheidsrechter. Wie het waagde om negatief over volleybal te spreken, kon rekenen op een stevige reactie van Henky, zo groot was zijn liefde voor deze sport.
Persoonlijk heb ik Henky leren kennen via Kiwanis en de St. Thomaskring, welke een groep mannen die jaarlijks een retraite organiseert twee weken vóór Pasen. Henky was een trouwe deelnemer. Toen besloten werd om deze retraite in Emmaus in Soto te houden, was hij de eerste die aanbood een bus van het Rode Kruis beschikbaar te stellen voor degenen die niet zelf tot Soto konden rijden. Dankzij zijn initiatief en betrokkenheid werd het voor velen mogelijk om deel te nemen. Het tekent zijn karakter: altijd meedenken, altijd bijdragen, altijd gericht op het laten slagen van het geheel.
Ook toen de Kiwanis Club Curaçao op zoek was naar een locatie om bijeen te komen, was het opnieuw Henky die de deur opende. Hij maakte het mogelijk om het Rode Kruis-gebouw in Parera te huren, zodat de club haar activiteiten kon voortzetten.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de kerk in Zuid-Bonam, helemaal vol was van vrienden die Henky de laatste groet kwam brengen. Deze parochie lag hem bijzonder na aan het hart en hij heeft zich ook daar op zijn eigen manier zeer verdienstelijk gemaakt. Dat hij daar werd opgebaard en herdacht, voelde als een vanzelfsprekend eerbetoon.
Curaçao heeft zonder twijfel een van zijn waardevolle zonen verloren. Henky was een bescheiden man, maar wanneer hij zich ergens voor inzette, deed hij dat met volledige overgave. Het woord “nee” leek eenvoudigweg niet in zijn woordenboek te bestaan.
Wij weten allemaal dat er een moment komt waarop wij deze wereld moeten verlaten, en God heeft bepaald dat het tijd was voor Henky om terug te keren naar zijn hemelse huis. Voor degenen die achterblijven is dit een pijnlijk verlies, maar wij moeten ons schikken naar de wil van onze Schepper.
Laten wij Henky blijven herinneren voor alles wat hij voor Curaçao en zijn mensen heeft betekend. Want zolang wij zijn daden blijven koesteren en doorgeven, zal hij nooit werkelijk van ons verdwijnen.
Aan zijn vrouw, kinderen, broers en zusters en andere familieleden, mijn condoleances en dat jullie de kracht zullen hebben om dit verlies te dragen.
Henky Stomp. Rust in vrede.
